Inspiracji do spektakli i działań artystycznych powstających w w Mandali było bardzo wiele. Począwszy od tradycji klasycznego orientalnego teatru, misterii, karnawałów czy też tradycji ludowej wielu krajów i obszarów kulturowych, po surrealizm, sztukę absurdu i dada, jak też i sztukę tę najbardziej współczesną (multimedia, virtual reality, etc).

Realizacje podejmowane w Projekcie Mandala początkowo inspirowane głównie nurtem orientalnym ("Bo czyż pod stołem, który nas dzieli...", "Książę Niezłomny") stopniowo podążyły w kierunku budowania takiej formy spektaklu, w którym pojęcie gry aktorskiej przestało mieć znaczenie kluczowe. Przykładem jest tu 24 godzinny "Projekt Schulz", w którym za najistotniejsze uważamy podjęcie elementu gry i prowadzenia akcji przez widza. Aktorzy stali się niejako czujnymi obserwatorami widzów.

W Projekcie Popularnym rozpoczynaliśmy od typowego spektaklu jarmarcznego (np. "Cyrk znowu", "Szalony Cyrk dr. Frankensteina"), ze wszystkimi typowymi technikami jak: tańce na szczudłach, połykanie ognia, popisy żonglerskie i akrobatyczne etc...aby zatrzymać się w punkcie nazywanym obecnie "przedstawieniem anty-ulicznym" , które cechuje między innymi odrzucenie wszystkich poznanych po drodze. Ważne było jedynie doprowadzenie do finalnego pokazu, który najpełniej określał by aktualne myślenie twórcy. Galeria Teatru była niejako filtrem, pozwalającym na odmienne spojrzenie tego samego artysty. Jeśli nie zgadzał się on z artystycznymi decyzjami podejmowanymi wspólnie, mógł przy użyciu wszelkich dostępnych środków zamanifestować swoje niezależne myślenie wobec zespołu i publiczności, która była zapraszana na pokazy. W tym wypadku każdy podejmował ryzyko na własną odpowiedzialność.